นักเขียน

ผมรู้จัก ปุณ จากงานสัปดาห์หนังสือสองปีก่อน เธอเป็นนักเขียนนิยายที่ขายดีพอสมควร สองเล่มในช่วงสี่ปีที่ผ่านมา เราแลกเบอร์กันแล้วก็คุยทาง LINE บ้างเป็นครั้งคราว เรื่องหนังสือบ้าง เรื่องชีวิตบ้าง

โทรศัพท์ดังตอนเกือบตีสอง หน้าจอขึ้นชื่อเธอ ผมรับทันที "ตื่นอยู่ไหม?" เธอถาม เสียงอ่อนล้า ผมบอกว่าอยู่ "ส่งต้นฉบับพรุ่งนี้แปดโมงเช้า ยังเขียนไม่จบ แต่ไม่อยากเขียนแล้ว" เธอพูด

ผมถามว่าจะให้ช่วยอะไร เธอเงียบสักพักแล้วพูดว่า "มาอยู่เป็นเพื่อนได้ไหม? แค่ให้มีคนอยู่ด้วย ไม่อยากอยู่คนเดียวในคืนนี้"

ผมไปที่อพาร์ทเมนต์เธอย่านอโศก เธอเปิดประตูในชุดนอนใส่แว่น โต๊ะทำงานรกมาก กระดาษโน้ตเต็มไปหมด หน้าจอโน้ตบุ๊คเปิดอยู่ที่หน้าที่เขียนค้างไว้

"นั่งได้เลย ผมแค่อยากมีเสียงคนอยู่ด้วย" เธอบอก แล้วก็กลับไปนั่งที่โต๊ะ ผมก็นั่งบนโซฟาเปิดโทรศัพท์เงียบๆ

ผ่านไปสักชั่วโมงเธอก็เดินมาจากโต๊ะมานั่งบนโซฟาข้างๆ ผม "เขียนไม่ออกแล้วจริงๆ" เธอพูดแล้วพิงพนักพิงโซฟา ผมก็พิงเหมือนกัน

"ตัวละครในเรื่องผมกับเธอตกหลุมรักกัน แต่ผมไม่รู้จะเขียนยังไง" เธอบอก "ไม่เคยได้รู้สึกแบบนั้นในชีวิตจริงนานมากแล้ว"

ผมไม่ได้พูดอะไรตอบ แค่หันไปมองเธอ เธอก็หันมามองผม ในแสงโคมไฟห้องสีอบอุ่น เธอถอดแว่นแล้วเอาลงบนโต๊ะกาแฟ

เธอส่งต้นฉบับตอนเจ็ดโมงเช้า บอกว่าเขียนได้ดีที่สุดตั้งแต่เคยเขียนมา ผมก็คิดว่าคืนนั้นดีที่สุดสำหรับผมเช่นกัน สำหรับคนที่ชอบ AV ซับไทย ผมได้รู้ว่าคืนกับนักเขียนนั้นมีฉากที่ดีกว่าในหนังทุกเรื่อง